35 yaşındayım. Bekârım. Çalışıyorum, kazanıyorum, harcıyorum. Evimin ampulünü de değiştiriyorum, arabamın bakımını da yaptırıyorum.

Yani anlayacağınız, hayatıma bir erkek girmesi için ekonomik bir gerekçem yok.

Ama romantik bir gerekçem olabilir!

Şimdi bazı erkekler bunu yanlış anlıyor. Güçlü kadın görünce ya korkuyorlar ya da hemen bir güç savaşına giriyorlar.

Canım benim, ben senin rakibin değilim ki!

Ben seninle hayatı paylaşmak istiyorum, bilek güreşi yapmak değil.

Bir de şu meşhur cümle var:

“Sen çok güçlü bir kadınsın.”

Teşekkür ederim hayatım. Bunu iltifat olarak mı söyledin, yoksa kaçış bahanesi olarak mı kullanacaksın?

Çünkü tecrübelerime dayanarak söylüyorum, bu cümlenin arkasından genellikle bir “Ama...” geliyor.

Ben de artık o 'ama'lardan yoruldum.

Aşk istiyorum. Heyecan istiyorum. Sabah telefonuma baktığımda yüzümü gülümsetecek bir mesaj istiyorum.

Ama bunun için kendi karakterimden, özgürlüğümden, hayatımdan vazgeçmeye hiç niyetim yok.

Hem zaten düşünsenize...

Ben bunca yıl kendi ayaklarımın üzerinde durmuşum. Şimdi neden bir adamın ayaklarının altında kalayım?

Neyse sevgili okurlarım...

Ben yine de aşka inanıyorum.

Çünkü insan kaç kere hayal kırıklığı yaşarsa yaşasın, kalbinin bir köşesinde hâlâ küçük bir umut taşıyor.

Benimki biraz fazla inatçı çıktı!

Aşkla kalın ama kendinizden olmayın.

Şıpsevdi