“Benim naçiz vücudum elbet bir gün toprak olacaktır, ancak Türkiye Cumhuriyeti ilelebet payidar kalacaktır.”

Mustafa Kemal Atatürk bu sözleri söylerken yalnızca kendi ömründen değil, kurduğu Cumhuriyet'in geleceğinden bahsediyordu. Bir milletin bağımsızlığına, bir devletin varlığına ve gelecek nesillerin özgürlüğüne olan inancını dile getiriyordu.

Peki, bugün dönüp kendimize şu soruyu sormamız gerekmiyor mu?

Atatürk'ün emanetine ne kadar sahip çıkabildik?
Andımız kaldırıldığında kaç kişi gerçekten sesini yükseltti?

Kamu kurumlarından Türkiye Cumhuriyeti'nin simgesi olan T.C. ibaresi kaldırıldığında kaç kişi bunun nedenini sorguladı?
Türk bayrağından rahatsızlık duyulduğuna ilişkin tartışmalar yaşandığında kaç kişi bayrağın bu ülkenin ortak değeri olduğunu hatırlattı?
Dağlara yazılan “Ne Mutlu Türküm Diyene” sözleri birilerini rahatsız ettiğinde, bu sözün bir ayrıştırma değil, ortak bir millet bilincinin ifadesi olduğunu kaç kişi savundu?
Atatürk'e yönelik hakaretler, aşağılamalar ve küfürler karşısında neden hâlâ aynı hassasiyeti göremiyoruz?

Elbette herkesin düşüncesi farklı olabilir.

Herkesin inancı, siyasi görüşü ve dünya görüşü kendisine aittir. Ancak bir ülkenin kurucusuna saygı göstermek, bir siyasi görüşün değil, tarih bilincinin ve ortak değerlere saygının gereğidir.

Camilerde okunan hutbelerde Atatürk'ün adının anılmaması da yıllardır toplumda tartışma konusu oluyor. Oysa bu ülkenin bağımsızlığında, camilerin yeniden özgürce ibadete açılabilmesinde ve bugün sahip olduğumuz vatanın korunmasında emeği olan insanları hatırlamak, tarihimize karşı bir sorumluluktur.
Kendisine hoca diyen bazı kişilerin Atatürk'e hakaret edebildiği bir ortamda, toplum olarak neyi kaybettiğimizi de düşünmek zorundayız.
Kimse kimsenin inancına, düşüncesine müdahale etmesin. Ama hiç kimse de bu ülkenin kurucusuna hakaret etmeyi düşünce özgürlüğünün arkasına saklayarak meşrulaştırmasın.

Yarın, Cumhuriyetimizin kurucusu Gazi Mustafa Kemal Atatürk'ü bir kez daha özlemle ve saygıyla anacağız.

Ancak mesele yalnızca sadece 10 Kasım'da değil, asıl mesele, yılın 365 günü onun kurduğu Cumhuriyet'in değerlerine sahip çıkabilmektir.

Atatürk'ü anmak başka, onu anlamak başkadır.
Onu anlamak; aklın ve bilimin yolundan yürümek, laik Cumhuriyet'i korumak, bağımsızlığa sahip çıkmak, eğitimi, adaleti ve çağdaşlığı savunmaktır.

Çünkü Atatürk bir günün, bir törenin veya bir anma programının konusu değildir. O, bir milletin yeniden ayağa kalkışının, bağımsızlık mücadelesinin ve Cumhuriyet'in adıdır.
Bugün pek çok isim gelip geçiyor. Nice siyasetçiler, liderler, makam sahipleri tarih sahnesinde yerlerini alıyor. Zaman geçiyor, isimler unutuluyor, makamlar el değiştiriyor.
Ama bazı insanlar vardır ki ömürleri sona erse de fikirleri yaşamaya devam eder.

Mustafa Kemal Atatürk de onlardan biridir.

Aradan 88 yıl geçmesine rağmen hâlâ konuşuluyor, okunuyor, tartışılıyor ve milyonlarca insan tarafından sevgiyle anılıyor. Çünkü onun bıraktığı miras yalnızca bir devlet değil, bağımsızlığına sahip çıkan bir milletin iradesidir.
Bir gün herkes unutulacak. Makamlar, mevkiler, koltuklar ve güç sahipleri gelip geçecek.

Ama Türkiye Cumhuriyeti var oldukça Mustafa Kemal Atatürk'ün adı yaşayacak.

Çünkü bazı insanlar tarihe sadece adını yazdırmaz; bir milletin kaderini değiştirir.

İyi ki bu topraklardan bir Mustafa Kemal Atatürk geçti.

Saygı, özlem ve minnetle...

10 Kasım'da değil, her gün kalbimizdesin Atam!