Saklı Gerçekler’de üçüncü bölüm: “Yüzleşme”

Saklı Gerçekler’de üçüncü bölüm: “Yüzleşme”

Marmaris Haber ekibimizden Figen Gedik’in kaleminden “Saklı Gerçekler” yazı dizisi, “Yüzleşme” başlıklı üçüncü bölümüyle devam ediyor.

Saklı gerçekler 1.bölüm

Saklı Gerçekler 2.bölüm

“Arkası yarın” tadındaki hikâyenin yeni bölümü okurlarını bekliyor.

Sabah, Sarnıç Koyu’nun üzerine ağır ağır yayıldı. Deniz her zamanki gibi sakindi ama Leyla’nın içindeki fırtına dinmiyordu.

Gece boyunca uyuyamamıştı. Defne’nin gözlerindeki kırgınlık, söylediği her sözden daha ağır gelmişti. Kızına yıllardır sakladığı gerçeğin yalnızca bir kısmını anlatmıştı. Oysa anlatmadığı çok şey vardı.

— “Anne, bugün onunla konuşacağım.”

Defne’nin sesi kararlıydı. Kahvaltı masasının karşısında oturuyor, annesinin gözlerinin içine bakıyordu.

— “Defne, ne olur acele etme.”

— “Acele eden ben değilim anne. Yıllardır herkes susmuş. Ben artık susmak istemiyorum.”

Leyla kızının elini tutmak istedi ama Defne elini hafifçe geri çekti. Bu küçük hareket, Leyla’nın içine uzun bir cümleden daha fazla dokundu.

— “Cem’le görüşeceğim. Bana babam hakkında ne biliyorsa anlatacak.”

Leyla cevap veremedi. Cem’in kasabaya döndüğünü biliyordu. Onunla karşılaşacağını da… Ama Defne’nin bu kadar kısa sürede babasına ulaşacağını düşünmemişti.

Aynı saatlerde Cem, kaldığı otelin balkonunda telefonunu elinde tutuyordu. Ekranda oğlu Yiğit’in cevapsız araması vardı. Bir süre numaraya baktı, sonra telefonu cebine koydu. İstanbul’a dönmeyi düşünmüyordu. Bu kez Sarnıç Koyu’na bir işi bitirmek için değil, yarım bıraktığı hayatıyla yüzleşmek için gelmişti.

Defne’nin varlığını Elif’ten öğrendiği gün, geçmişte kapandığını sandığı bütün kapılar yeniden açılmıştı. Kızının büyüdüğünü, annesiyle aynı kasabada yaşadığını öğrenmişti. Onu uzaktan görmenin bile nasıl bir duygu olacağını bilmiyordu. Yine de buradaydı.

Restoranın kapısı açıldığında Elif masalara servis hazırlıyordu. Cem’i görünce elindeki tepsiyi tezgâha bıraktı.

— “Geldin demek.”

— “Geleceğimi biliyordun.”

Elif etrafına göz gezdirdi. Leyla henüz gelmemişti.

— “Leyla’yla konuşmadan Defne’ye yaklaşma. Önce onunla yüzleşmen gerekiyor.”

— “Yirmi beş yıl bekledim Elif. Bir gün daha beklemek istemiyorum.”

Elif’in yüzündeki ifade değişti. Cem’in öfkesini anlıyordu ama bu kasabada herkesin taşıdığı bir yük vardı. Gerçekler ortaya çıktığında kimin ne kaybedeceğini kimse bilmiyordu.

Tam o sırada Leyla restorana girdi. Cem’i karşısında görünce adımları yavaşladı. Birkaç saniye boyunca ikisi de konuşmadı. Elif sessizce arka tarafa geçti.

— “Demek gerçekten geldin.”

— “Sana geleceğimi söylemiştim.”

— “Bunca yıldan sonra hangi yüzle karşıma çıkıyorsun?”

— “Kızımı görmek için.”

Leyla’nın gözleri doldu ama sesini yükseltmedi.

— “Defne senin gelip kapısını çalmanı bekleyen küçük bir çocuk değil. Onun hayatında hiç olmadın.”

— “Bunu biliyorum. Değiştiremem. Ama bundan sonrasını değiştirmek istiyorum.”

— “Peki Yiğit? Onu benden aldığında da böyle mi düşünüyordun?”

Cem’in yüzü sertleşti. Yiğit’in adı aralarındaki bütün mesafeyi bir anda kapatmış, onları yıllar öncesine götürmüştü.

— “O gün yaşananları sen de benim kadar iyi biliyorsun.”

— “Hayır Cem. Ben yalnızca oğlumun elimden alındığını biliyorum.”

Cem cevap vermek üzereyken restoranın kapısında Defne belirdi. İkisini yan yana görünce durdu. Annesinin yüzündeki ifadeyi, karşısındaki adamın gözlerini süzdü.

— “Demek sensin…”

Cem yavaşça kızına döndü. Yıllardır zihninde kurduğu bu karşılaşmanın tek bir kelimeyle başlayacağını hiç düşünmemişti.

— “Defne.”

— “Adımı biliyorsun. Peki benim hakkımda başka ne biliyorsun?”

Cem bir adım atacak oldu. Defne yerinden kıpırdamadı ama aralarındaki mesafeyi de kapatmadı.

— “Seni tanımak istiyorum.”

— “Beni tanımak mı? Önce neden bugüne kadar hayatımda olmadığını anlat.”

Leyla araya girmek istedi. Ancak Defne elini kaldırarak onu durdurdu.

— “Bu kez kimse benim yerime konuşmayacak.”

Cem derin bir nefes aldı. Anlatacaklarının kızını kendisinden daha da uzaklaştırabileceğini biliyordu. Yine de ilk kez kaçmamaya karar verdi.

— “Annenle benim ayrılığımız, sana anlatılandan çok daha karmaşık.”

— “O zaman başla.”

Cem gözlerini Leyla’ya çevirdi. Leyla’nın yüzündeki korkuyu görünce sustu. Çünkü anlatacağı şey yalnızca eski bir ayrılığın hikâyesi değildi.

Restoranın arka tarafında Elif, duyduklarını belli etmeden çalışmaya devam ediyordu. Telefonu cebinde titredi. Ekrana baktığında tanımadığı bir numaradan tek satırlık bir mesaj gördü:

“Cem konuşursa senin sakladığın gerçek de ortaya çıkar.”

Elif’in yüzündeki renk çekildi. Telefonu kapatıp başını kaldırdı. Masanın diğer ucunda Leyla, Cem ve Defne hâlâ karşı karşıyaydı.

Bu kez geçmiş yalnızca Leyla’nın kapısını çalmamıştı. Elif’in sakladığı sır da uyanmıştı.

HABERE YORUM KAT
UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.