Saklı Gerçekler’de dördüncü bölüm: “Geçmişin Gölgesi”
Marmaris Haber ekibimizden Figen Gedik’in kaleminden “Saklı Gerçekler” yazı dizisi, dördüncü bölümüyle devam ediyor. “Arkası yarın” tadındaki hikâyeyi takip edenler için “Geçmişin Gölgesi” Marmaris Haber’de okurlarıyla buluşuyor.
Elif, restoranın arka tarafında çalışmaya devam ediyordu. Telefonuna gelen mesajın ardından aklı bir türlü yaptığı işe dönmüyordu. Etrafına bakındı. Acaba kimdi bu? Geçmişte yaşananları bilen biri mi vardı? Yoksa Cem'in dönüşüyle birlikte saklanan gerçekleri ortaya çıkarmak isteyen başka biri mi? Elif, korkusunu belli etmemeye çalışsa da içindeki huzursuzluk giderek büyüyordu.
Diğer tarafta Defne, annesi Leyla ve babası Cem'in karşısında duruyordu. Artık içinde tuttuğu soruları sormaktan vazgeçmeyecekti.
“Ben artık her şeyi öğrenmek istiyorum. Siz ne yaşadınız da böyle ayrıldınız? Ne oldu da bir aile olamadık? Baba, sen bizi neden terk ettin? Yıllarca neden yanımızda olmadın?”
Cem cevap vermeye çalışırken Defne devam etti.
“Bir de benim bir abim olduğunu öğreniyorum. Neden benden sakladınız? Abimin benden haberi var mı? Benim onun kardeşi olduğumu biliyor mu?”
Cem kızına baktı.
“Yiğit'e senden bahsettim. O da bugün gelecek.”
Defne şaşkınlıkla babasına döndü.
“Bugün mü gelecek? Yani benim varlığımdan haberi var?”
Cem başını salladı. Tam o sırada telefonu çaldı. Arayan Yiğit'ti.
“Baba, ben geldim. Nereye geleceğim?”
Cem bulunduğu yerden kalktı.
“Sen olduğun yerde bekle. Gelip seni alacağım.”
Telefonu kapattıktan sonra Leyla ve Defne'ye baktı. Ardından Yiğit'i almaya gitti.
Bir süre sonra Cem'in arabası restoranın önünde durdu. Yiğit arabadan indi. Babasına baktı.
“Ne oldu baba? Neden bu kadar aceleyle çağırdın beni?”
Cem kısa bir süre sustu.
“Gel, seni bekleyen insanlar var.”
Birlikte içeri girdiler.
Yiğit kapıdan adımını attığı anda gözleri annesine takıldı. Leyla önce karşısında duran oğluna inanmakta güçlük çekti. Yıllardır hasret kaldığı yüzü karşısındaydı. Birkaç saniye boyunca hiçbir şey söyleyemedi. Sonra gözlerinden yaşlar boşaldı.
“Yiğit...”
Yiğit annesine doğru bir adım attı.
“Anne...”
Leyla artık kendini tutamadı. Oğluna doğru koştu, boynuna sarıldı. Yüzünü oğlunun omuzlarına gömdü. Yıllardır içinde biriktirdiği özlem, acı ve hasret bir anda ortaya çıktı.
“Oğlum... Benim oğlum... Yiğit'im...”
Leyla ağlamaktan konuşamaz hâle gelmişti. Oğlunun yüzünü ellerinin arasına aldı, saçlarını okşadı, tekrar tekrar sarıldı.
“Bir daha gitme oğlum. Ne olur bir daha gitme. Seni bir daha kaybetmek istemiyorum.”
Yiğit de annesine sarılmıştı. Onun bu kadar acı çektiğini görmek kendisini derinden sarsmıştı.
Cem sessizce onları izliyordu. Defne ise annesinin hiç görmediği kadar büyük bir acıyla ağladığını görüyordu. O an Yiğit'in yalnızca bir abi olmadığını, annesinin yıllardır içinde taşıdığı büyük bir özlemin parçası olduğunu anladı.
Yiğit bir süre sonra annesinden ayrıldı. Gözleri Defne'ye takıldı. Birkaç saniye onu süzdü. Sonra Cem'e, ardından yeniden Defne'ye baktı.
“Sen de benim kız kardeşim misin?”
Defne'nin gözleri doldu. Başını hafifçe salladı.
“Evet...”
Yiğit'in yüzünde şaşkınlık ve duygusallık belirdi. Bir adım yaklaştı.
“Demek benim bir de kız kardeşim var...”
Defne ona bakarken Leyla yeniden ağlamaya başladı. Bir tarafta yıllar sonra oğluna kavuşan bir anne, diğer tarafta ilk kez abisiyle karşılaşan bir genç kız vardı.
Cem ise bu tablonun ortasında sessizce duruyordu.
Ama o ailenin bir araya gelmesi, geçmişte yaşananların unutulduğu anlamına gelmiyordu.
Çünkü Leyla'nın gözyaşlarının ardında hâlâ anlatılmamış çok büyük bir acı vardı.
4. BÖLÜM SONU.
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.