Yelken yarışlarını izlemek, ilk bakışta sabır isteyen bir iştir. Çünkü doğru yere bakmıyorsanız hiçbir şey olmuyormuş gibi gelir. Oysa biraz durup izlemeyi öğrendiğinizde, denizin üzerinde küçük ama önemli anlar fark edersiniz. Bir teknenin aniden yön değiştirmesi, bir diğerinin beklemesi, bazılarının hiç acele etmemesi…
Hepsinin bir sebebi var.

Bu cümle kâğıt üzerinde sade durur ama denizde karşılığı ağırdır. Çünkü bu son hafta, ne heyecanın tam başladığı ne de her şeyin bittiği haftadır. Bu hafta, yarıştan önceki en uzun haftadır.

Artık teknelerde yüksek sesle konuşulmaz. Herkes yapılması gerekeni bilir, hatta çoğu şey çoktan yapılmıştır. Ama zihin durmaz. İnsan en çok bu günlerde yorulur. Çünkü rüzgâr henüz esmemiştir, bayrak henüz kalkmamıştır ama ihtimaller çoktan dolaşmaya başlamıştır. “Ya şöyle olursa”, “ya böyle başlarsak”, “ya o gün rüzgâr çok eserse? Ya az eserse ? ”… Hepsi sessizce birikir.

Marmaris bu hafta başka bir hâl alır. Dışarıdan bakınca her şey normaldir. Sahilde yürüyenler, kahvesini içenler, teknelere şöyle bir bakanlar… Ama dikkatli gözler başka bir şey fark eder. Marinada bekleyen tekneler, sanki biraz daha sabırsızlanır. Direkler daha az ses çıkarır. Deniz, insanın yüzüne bakar gibi durur. Bu bir durgunluk değil; bir bekleyiştir.

Bu son hafta kimse kendini ispatlamaz. Kimse büyük laflar etmez. Çünkü herkes şunu bilir: Yarış günü deniz, kim ne düşünmüş, kim ne planlamış umursamaz. O gün sadece ne yaptığınıza bakar. Bu yüzden bu hafta, fazla şey yapma değil; doğru yerde durma haftasıdır.

Bir hafta sonra her şey hızlanacak. Sesler artacak, kararlar sertleşecek, zaman daralacak. Ama şu an, hâlâ herkesin eşit olduğu o nadir anın içindeyiz. Henüz kimse önde değil, kimse geride değil.

Belki de bu yüzden, yelken yarışlarının en sürükleyici anı finiş değil;
başlamasına ramak kalan bu sessiz haftadır.