Gerçekten artık sabah neye uyanacağımızı bilemez hale geldik..
Saldırılar bitmek bilmiyor. Bu çocuklar neden bu kadar korkusuz?
Bu çocuklar kim ve nasıl birer suç makinesi haline geldiler?
Televizyon dizilerinde ki çetele mafya sahneleri bu suçlara yol gösterici mi?
Yaşım küçük nasıl olsa az ceza alırım diye bir anlayış ile mi bu suçları işliyorlar. Ya da bu çocukların arkasında kimler var?
Her yeri küçük yaşta sokak çeteleri sarmış. Kimsenin can güvenliği kalmadı, herkeste bir endişe başladı. Ya, benim evladıma da bir şey olursa korkusu başladı.
Peki kim bu çocuklar ?
Çocuk yaşta korku salan bu çocukla neden gruplar hâlinde dolaşıp gittikleri her yerde etrafa korku salıyorlar..

Özellikle son yıllarda giderek artması endişe verici boyutlara ulaşması toplum içinde tam bir travma yaratmaya başladı.
Sokakta, mahallede, okulda her yere korku salıyorlar. Öldürmek onlar için sanki yakalarına takılmış birer madalya gibi adeta.

Cezaevine girmek tutuklanmaları ise onlara bir oyun gibi geliyor. Hiç mi hiç umursamıyorlar? Öyle ki yakalandıktan sonra bile," Yine yaparız , daha yapmadıkları mız var" diyerek de umursamaz bir tavır içindeler. Daha da ileri giderek, aileleri de ölümle tehdit edecek kadar korkusuz olduklarını açıkça ortaya koyuyorlar.
Böyle olunca, öyle çok ölüm yaşıyoruz ki, artık sadece insanlar değil; umut da ölüyor, güven de, adalet de…
Toplumca hissizleşiyoruz. Her gün bir acıya uyanıyoruz.

Öyle ki, "Bir gün herkes ölecek" kavramı anlamını yitirdi. Artık her gün birileri ölüyor. Eskiden “Allah ölümün de hayırlısını versin” denirdi; o da kalmadı. Çünkü insanlar artık her yerde, her koşulda ölüyor.

Bu kadar çok ölümün, bu kadar çok kaybın yaşandığı bir ülkede yaşamak artık nefes almak değil. İç çekişlerimiz derin, gözyaşlarımız sessiz, feryatlarımız duyulmaz olmuş. “Ülkede yaşamak öldü” sözü artık bir mecaz değil; bir gerçeğin, bir yorgunluğun, bir çaresizliğin dışavurumu…

Yaşamak dediğin umutla olur. Biz o umudu yitirmemek için direnirken, her gün biraz daha kırılıyoruz. Ama yine de… "Umut"diyoruz.
Çünkü başka çaremiz yok!