Eskiden biriyle tanışınca “Hayatında biri var mı?” diye sorardık. Şimdi yetmiyor. Hayatında kimse olmayabilir ama aklında eski sevgilisi, telefonunda üç ihtimal, haftalık programında da canı sıkılınca aradığı biri bulunabiliyor.
Medeni hâli bekâr. Duygusal kadrosu dolu.
Otuz beş yaşına geldim; bir insanın benden hoşlanıp hoşlanmadığını anlamak için arkadaşlarımla mesaj inceleme toplantısı yapmak istemiyorum. Çaylar konuyor, telefon masanın ortasına bırakılıyor, herkes aynı cümleye bakıyor:
“Şu sıralar biraz karışığım.”
Biri diyor ki işi yoğun. Öteki diyor ki geçmişte çok üzülmüş. Bir başkası, “Senden korkmuş olabilir, güçlü kadınsın,” diye teselli ediyor.
Canım, adam benden korkuyorsa gece on birde gayet cesur mesajlar atmasını nasıl açıklıyoruz?
Gündüz duygusal belirsizlik, gece yüksek özgüven.
Bir süre önce biri bana “Seni hayatımda istiyorum ama ilişkiye hazır değilim,” dedi. Eskiden olsa cümlenin ilk yarısına tutunurdum. İkinci yarısını da sevgiyle, sabırla, ev yapımı kekle falan değiştirebileceğimi sanırdım.
Bu kez kahvemi içtim.
“Anladım,” dedim.
Biraz şaşırdı. Çünkü belli ki benden “Beklerim,” cevabını bekliyordu. Hatta belki “Ben sana iyi gelirim.”
Ben kendime iyi gelmek için epey uğraştım. Sabah yürüyüşleri, uzun arkadaş sohbetleri, gecenin bir yarısı yazıp göndermediğim mesajlar… Kazandığım huzuru, ne istediğini bilmeyen birinin deneme süresine yatıracak hâlim yok.
Üstelik mesele hemen yüzük, düğün, ortak elektrik faturası değil. Birlikte güzel vakit geçirdiğimiz insanın ertesi gün yabancı gibi davranmamasını istiyoruz. Cumartesi buluşacaksak cuma akşamı bunu bilelim. Birbirimizi tanıyorsak herkes kendi kafasında başka bir hikâye yaşamasın.
Bunları isteyince de “Çok beklentin var,” oluyor.
Var tabii. Bir beklentim olmasaydı evde çiçeğimle konuşurdum. En azından güneşe koyunca hangi tarafa döneceği belli.
Ama hakkını yemeyelim; bazen karşımızdaki gayet açık konuşuyor. “Ciddi bir şey düşünmüyorum,” diyor. Biz de içimizden “Henüz,” diye ekliyoruz. Söylemediği kelimeyi cümlesine yerleştirip aylarca o kelimeyle yaşıyoruz.
Ben yaptım.
Birinin değişme ihtimaline, kendisinden daha fazla bağlandığım oldu. Sonra adam yoluna devam etti, ben kafamda kurduğum güzel ilişkinin yasını tuttum. Ortada yaşanmış üç akşam, tutulmamış otuz söz vardı. Sözleri de çoğunlukla ben kendi kendime vermiştim.
O yüzden artık “Hazır değilim,” diyene inanıyorum. Sebebini çözmeye, geçmişini onarmaya, fikrini değiştirmeye çalışmıyorum. Hazır olmayabilir. İstemeyebilir. Beni sevip yine de benim istediğim ilişkiyi kuramayabilir.
Üzücü mü? Biraz.
Ama haftalarca telefon ekranına bakmaktan daha kısa sürüyor.
Geçen gün aynı adam mesaj attı:
“Hiç aramıyorsun.”
Telefon elimde, gülümsedim. Bir an eski alışkanlıkla uzun uzun açıklayacaktım. Sonra vazgeçtim.
“İlişkiye hazır olmadığını söylemiştin,” yazdım. “Ben de seni dinledim.”
Bazen bir kadının yapabileceği en şaşırtıcı şey, söyleneni ciddiye almakmış.
Aşkla kalın ama kendinizden olmayın.
Şıpsevdi