Sağlıkta ihmal mi, ihtimal mi?

Demet Kızıl

Önceki yaz kardeşim ağır bir kalp krizi geçirdi. Küçük bir ilçeden yola çıktık, beş saatin sonunda yetişebildik. Bugün kalp piliyle yaşıyor. Bazen o günü düşünürken hâlâ aynı kelimede duruyorum. Yetişebildik. Ya yetişemeseydik?

Ömrü veren de Allah, alan da Allah. Kardeşime zamanında doğru müdahaleyi yapan doktorlardan Allah razı olsun. Biz şanslı olanlardandık. Ama insanın kardeşinden söz ederken kullandığı o “şans” kelimesi, oturup memleketin sağlığını konuşurken insanın içine sinmiyor.

Son dönemde Muğla’da, özellikle de Marmaris’te sağlık hizmetleri çok eleştiriliyor. İlçede tanıdığımız biri kaza geçirdiğinde ya da kalp krizi sonrası durumu ağırlaşıp başka bir hastaneye sevk edildiğinde hepimiz haber bekliyoruz. Oysa aynı gün, adını hiçbirimizin bilmediği bir başka Marmarisli de bir hastane kapısında kardeşini, annesini, babasını bekliyor. Onun da aklında aynı soru var. “Vaktinde yetişecek mi?”

Marmaris'teki devlet ve özel hastanelerde, Muğla Eğitim ve Araştırma Hastanesinde de çok kıymetli hekimlerimiz var. Öyle laf olsun diye söylemiyorum. Bilgisine, elinin maharetine dünyanın neresinde olsa kıymet verilecek doktorlarımız var. Peki biz onların eline ihtiyacı olan cihazı verebiliyor muyuz? Nöbetini insanca koşullarda tutmasını, ekibiyle düzen içinde çalışmasını sağlayabiliyor muyuz? Bir hekimden elinden geleni yapmasını bekliyoruz. O elin altında ne var, onu da soracağız.

Elbette bir hastanın daha donanımlı bir merkeze sevki gerekebilir. Bazen hastanın tam da ihtiyacı olan karar budur. Benim öğrenmek istediğim şu. Marmaris’ten sevk edilen hastaların kaçı, burada bir cihaz, bir uzman ya da uygun bir yatak olsa tedavisini ilçesinde sürdürebilirdi? Bir aileye “Muğla’ya gidecek” dendiği an ile hastanın orada tedaviye alındığı an arasında ne kadar zaman geçiyor? Bu sürenin kısaltılabilecek kısmı var mı? Varsa bunun için kim, ne yapıyor?

Her acı sonucun ardından “ihmal mi var?” demek kolay. Bir ailenin acısı da tek başına bunun kanıtı olamaz. Ama giderilebilecek bir eksikliği bilip bekletiyorsak, o bekleyişin hastanın yaşama ihtimalinden ne götürdüğünü sormak zorundayız.

Bir de işin siyaset tarafı var Marmarislinin hastanede alacağı hizmet, sandıktan çıkan sonuca mı bağlı olacak? O kapıdan girerken hiçbirimize kime oy verdiğimiz sorulmuyor. O hastaneye yatırım kararı alınırken de sorulmasın.

Hangi cihaza ihtiyaç olduğunu, hangi birimin öncelikle kurulması gerektiğini orada nöbet tutan hekimlere sorun. Siyasetçinin sorumluluğu da bütçeyi bulmak, çalışma koşullarını iyileştirmek, verdiği sözün tarihini ve hesabını bu şehirle paylaşmaktır.

Ben bugün kardeşimin sesini duyabiliyorum. Bunun kıymetini de beş saatin bir hasta yakını için ne demek olduğunu da biliyorum. Marmaris’te bir sonraki aile o haberi beklerken, bizim bugün giderebileceğimiz bir eksik yüzünden bir dakika daha kaybetmesin benim derdim bu. Bence seslerini duyurmak isteyenlerin de dertleri bu!

İlk yorum yazan siz olun
UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.