Bayram geliyor…

Ama artık sadece adı bayram.
Eskiden bayram yaklaşınca insanın içi kıpır kıpır olurdu. Evlerde telaş başlar, bayram temizliği yapılır, yeni giysiler hazırlanırdı. Sokaklarda başka bir neşe, insanların yüzünde başka bir ışık olurdu. Bayram daha gelmeden hissedilirdi.
Büyüklerin eli öpülür, çocuklar harçlık heyecanıyla kapı kapı dolaşırdı. Küçücük bir şeker bile mutlu etmeye yeterdi insanı.
Şimdi ise o çocuklara verilecek harçlık bile hesap edilir hale geldi.
Eskiden bayram sofralarında kahkahalar yükselirdi; bugün insanlar birbirine kısa mesajlarla, soğuk ve ruhsuz cümlelerle “iyi bayramlar” dilemekle yetiniyor. Her şey gibi bayramlar da yapaylaştı.
Ne bayram hazırlıkları kaldı ne yeni giysi heyecanı… Çarşıya çıkıp kendine ya da çocuğuna bayramlık almak artık birçok aile için hayal oldu. İnsanlar geçim derdinden bayramın geldiğini bile hissedemiyor.
Daha da acısı, bayramı kutlayacak bir ruh hali kalmadı.
Yüzler asık… İnsanlar mutsuz… Gülmeyi unutmuş bir toplum olduk. Bayramlar takvimde duruyor belki ama eski bayramlar çoktan hayatımızdan çıktı.
Her şey eskide kaldı…
O eski bayramlar da.