1. Bölüm: Geçmiş Kapıyı Çalarsa
Leyla, mutfak masasının başında oturmuş, soğumaya yüz tutmuş kahvesini içiyordu. Dışarıda yağmur başlamıştı. Evin sessizliği, telefonunun çalmasıyla bozuldu.
Arayan kızı Defne’ydi.
“Anne, akşam eve geç geleceğim. Murat amcamlara uğrayacağım.”
Leyla gülümsedi.
“Tamam kızım. Çok geç kalma.”
Telefonu kapattığında kapının zili çaldı. Gelen, yıllardır komşusu ve en yakın dostu olan Elif’ti. Elif’in yüzünde alışılmadık bir ifade vardı.
“İyi misin?” diye sordu Leyla.
Elif bir süre sustu.
“Leyla, sana bir şey söylemem gerekiyor.”
“Ne oldu?”
Elif çantasından katlanmış bir gazete kupürü çıkardı. Leyla’ya uzattı.
“Bugün öğrendim. Cem geri dönmüş.”
Leyla’nın elindeki fincan masaya çarptı.
Yirmi beş yıl...
Bu ismi son duyduğunda hayatının en zor kararını vermişti. Bir daha karşılaşmayacaklarına inanmıştı.
“Yanlış duymuşsundur,” diyebildi güçlükle.
Elif başını salladı.
“Keşke öyle olsaydı.”
Akşam Defne eve geldiğinde annesini salonda, elinde eski bir fotoğrafla buldu.
Fotoğrafta genç bir Leyla ve yanında tanımadığı bir adam vardı.
“Anne, bu kim?”
Leyla fotoğrafı hızla kapattı.
“Eski bir tanıdık.”
Defne annesinin yüzüne dikkatle baktı.
“Sen benden bir şey saklıyorsun.”
Leyla cevap vermedi.
Defne odasına çıktığında telefonuna bilinmeyen bir numaradan mesaj geldi.
“Annenin sana anlattığı her şeye inanma. Baban hakkında bilmediklerin var.”
Defne mesajı birkaç kez okudu. Parmakları titriyordu.
Hemen cevap yazdı:
“Sen kimsin?”
Karşıdan gelen yanıt tek cümleydi:
“Gerçeği öğrenmek istiyorsan yarın eski limana gel.”
Gece yarısına doğru Leyla’nın telefonu yeniden çaldı.
Ekranda kayıtlı olmayan bir numara vardı.
Bir süre tereddüt ettikten sonra açtı.
Karşı taraftan gelen ses, yirmi beş yıldır duymadığı ama bir an bile unutmadığı sesti.
“Leyla...”
Leyla’nın nefesi kesildi.
“Cem?”
“Konuşmamız gerekiyor.”
“Seninle konuşacak hiçbir şeyim yok.”
Cem birkaç saniye sustu.
“Defne artık gerçeği öğrenmeli.”
Leyla ayağa fırladı.
“Onun adını ağzına alma!”
Telefon kapandı.
Leyla olduğu yere çöktü. Elleri titriyordu.
“Yirmi beş yıl sonra... Neden şimdi?” diye fısıldadı.
Tam o sırada Defne’nin odasından bir ses geldi.
Defne kapıda belirdi. Elinde telefonu vardı.
Leyla kızına döndü.
Defne gözlerini annesinden ayırmadan sordu:
“Benim babam gerçekten öldü mü?”
1. BÖLÜMÜN SONU